Als je als bruine beer geboren wordt krijg je duidelijke instructies van je ouders . Alles pakken wat je pakken kan. Jij bent de sterkste, gedraag je dus stoer en zelfverzekerd en maak ons, je berenfamilie, trots ! Toen kwam de dag dat de beer in het bos Fikkie tegenkwam. Die was verdwaald. Helemaal alleen dus. Bibberend van de angst, totaal verkleumd van de kou zat 'ie daar, op dat verlaten bospad. Tot het berenjong voor hem stond. Die was veel groter dan Fikkie, en die dacht meteen aan de lessen van zijn papa. Maar net toen hij wilde toeslaan richte Fikkie zijn hoofdje op en vielen zijn schattige oortjes naar achteren. Met zijn zielige oogjes keek hij de jonge beer smekend aan. Doe het niet. Please ...? Gelukkig herinnerde de jonge beer net op tijd ook nog een wijze uitspraak van zijn oude omaatje : je moet niet altijd naar je ouders luisteren , maar je hart volgen.
