Een adelaar had reuzeveel trek. De hele week nog niks gegeten. Hij viel bijna uit de lucht van de honger, toen hij ineens een beer zag. Het was wel een jonkie, maar toch was hij pittig groot, zelfs als je zo'n grote adelaar bent. Maar omdat hij zo idioot veel trek had, waagde hij het erop. Hij greep de beer met zijn voorklauwen beet en sleurde hem de lucht in. Veel te zwaar. Hij had het moeten weten. Samen stortten ze neer. De adelaar brak zijn nek en zijn klauwen waren totaal kapot. De jonge beer, die graag wilde leren vliegen maar niet wist dat beren niet kunnen vliegen, trapte in de smoes van de adelaar. Hij doneerde zijn kop, zijn voorpoten en toen stegen ze samen op. Woooeeessszzzjjjj... zo scheren ze door de lucht nu .
